Referandum günü yaklaştıkça saflar kızışıyor; tartışmalar büyüyor. Hem "evet" hem "hayır" cephesinin çeşitli kesimlerinden "yargı bağımsızlığı", "darbecilerin yargılanma olasılığı", "devletin bölünmez bütünlüğü" üzerine gerilimi yüksek teraneler dinliyoruz haftalardır.  İş, erkek ağzıyla küfürleşmelere kadar gidiyor zaman zaman.

12 Eylül'de yapılacak anayasa referandumu Türkiye solunu üçe böldü ve sert tartışmalara yol açtı. Ama sadece genel olarak solu değil. Aynı zamanda devrimci Marksizm alanı olarak nitelenebilecek, anti-Stalinist, enternasyonalist bir Marksizmden esinlendiğini ileri süren parti, grup ve çevreleri de böldü. Anlayabildiğimiz kadarıyla çoğunluk boykot ya da sandığa gitmeme tavrından yana. Ama "Hayır" oyunu tercih edenler de yok değil. Buna karşılık, iki tanesi, DSİP ve Marksist Tutum dergisi referandumda "Evet" oyu çağrısında bulunuyorlar.

Çağdaş Hukukçular Derneği

Şiar Rişvanoğlu hakkında açılan yeni davanın ilk duruşmasının günü (16 Eylül 2010) yaklaşırken, yoldaşımıza destek de artıyor.  Çağdaş Hukukçular Derneği Genel Merkezi, Rişvanoğlu'nun davasına ilişkin bir dayanışma açıklaması yayınladı. Aşağıda bu açıklmayı okuyucularımıza sunuyoruz.

Bu yazı 29 Ağustos tarihli Radikal İki gazetesinde yayınlanmıştır.

Gündemdeki Anayasa değişiklikleri değerlendirilirken değişecek maddelerin içeriğinin neler olduğuna bakılmıyor. Yazlılanların çoğu genel birtakım değerlendirmelerle ya da iktidarın büyük çabasıyla "darbelere karşı mısın, yandaş mısın?" türünden tartışmalarla sürüyor. Bu yazı Anayasa paketinde yer alan değişikliklerin tam olarak ne getirdiğini tartışmak kaygısıyla yazıldı. Ama daha önemli başka bir gerekçe, Doğan Tarkan'ın "yetmez ama evet" tavrını savunduğu 22 Ağustos tarihli Radikal İki'deki yazısı. Tarkan'ın ileri sürdüğü ve epey bir tartışma gerektiren cümlesi ise "değişiklik paketinin bütün maddelerinin eski maddelerden daha ileri" olduğunu söylemesinden başka bir şey değil. 

Türkiye günlerdir Hanefi Avcı’nın kitabını konuşuyor. Konuşulan tek bir şey var: Avcı’nın Fethullah Gülen cemaati konusundaki ifşaati. Oysa kitapta konuşulacak daha neler var!

1. Geçtiğimiz 15 Ağustos’ta 26. yılını dolduran Kürt savaşının “dördüncü stratejik aşaması”nın ilan edilmesinin üzerinden henüz kısa bir süre geçmişken, PKK yönetimi 20 Eylül’e kadar “aktif savunma”dan “pasif savunma”ya geçtiğini açıklamış bulunuyor. Bu, pratikte tek taraflı olarak ilan edilmiş bir ateşkestir. Devrimci İşçi Partisi Girişimi (DİP Girişimi), şimdi Kürt sorununun savaş yöntemleriyle değil siyasi bir temelde çözüme kavuşturulmasını savunan her siyasi ve toplumsal gücü, “barış” isteyen bütün aydınları, devletin bu adıma ciddi bir cevap vermesini, operasyonların durdurulmasını sağlamak üzere çaba göstermeye davet eder. PKK “dördüncü stratejik dönem”in başladığını ilan ettiğinde, Kürt toplumunda birçok örgüt silahların susması yönünde açıklamalar yaparken, Diyarbakır’da toplanan 649 kuruluş bu doğrultuda irade belirtirken, “yaşasın sivil toplum” diye bu yönelişi yüceltenler, bu örgütlerin sadece PKK’yi değil Türk Silahlı Kuvvetleri’ni (TSK) de ateşi kesmeye çağırdığını unutuyorlardı. Eğer Kürt toplumundan yükselen bu seslere hak veriyorlarsa, bugün de kendileri TSK’nın çatışmalara son vermesi için seslerini yükseltmelidirler.

Aşağıda tam metnini yayınladığımız Sungur Savran'la yapılan görüşme, geçtiğimiz hafta içinde, kısmen Fırat Haber Ajansı internet sitesinde, kısmen Özgür Yeni Politika gazetesinde yayınlanmıştır.

Bundan tam 70 yıl önce, 20 Ağustos 1940’ta, 1917 Ekim devriminin Lenin’den sonra ikinci büyük önderi olan Lev Davidoviç Trotskiy, sürgünde yaşadığı Meksika’nın başkenti Meksiko’da hayata gözlerini yummuştu. Trotskiy Sovyet bürokrasisinin ve onun lideri Stalin’in bir ajanı tarafından kendi çalışma masasının önünde, başına buz baltası ile vurularak suikaste uğramıştı. Katilinin üstüne atlayarak suratına tükürmüş, onunla boğuşmaya başlamış ve yardımcıları gelene kadar yakasını bırakmamıştı. Yardımcıları katili öldürmeye kalkışınca da engel olmuş, hesap vermesi gerektiğini söylemiş ve böylece tarihe kendi katilini tanıma fırsatını yaratmıştı. Daha sonraki bütün araştırma ve belgeler, Ramon Mercader isimli bu kişinin Sovyet bürokrasisi tarafından Trotskiy’i katletmek üzere memur edildiğini ortaya koyacaktı.

Ahbariğimiz Hrant öldürüldüğü zaman, Ertuğrul Özkök pop sosyoloji dersleri vererek Ogün Samast gibi "çocuk"ların belirli ortamların ürünü olduğunu, Samast'ın suikaste girişmesini bu temelde anlamak gerektiğini yazmıştı. Aklınca cinayete sosyolojik bir açıklama bulup dikkati devletin, polisin, MİT'in, jandarmanın, kontrgerillanın sorumluluğundan uzaklaştıracaktı.

Bu yazı 15 Ağustos 2010 tarihinde Radikal İki’de “İşçi hareketine ne yapmalı?” başlığı ile yayınlanmıştır. Yazı burada orijinal başlığı ile yayınlanmaktadır.

Kara Kuvvetleri Komutanı’nın (KKK) atanması ve birtakım generallerin terfi etmesi ile ilgili kriz, günlerdir Türkiye’yi büyülemiş durumda. Hükümet ile Genelkurmay arasında taktik hamleler birbirini izliyor. Bu satırların yazılmakta olduğu ana kadar henüz kurumsal krize karşılıklı bir çözüm bulunamamıştı. Ama çözüm bulunsa da, bulunmasa da (bunun ne demek olduğuna birazdan döneceğiz) bir nokta apaçık ortada: Solda bazılarının zannettiğinin aksine, Türkiye burjuvazisinin politik iç savaşı sıhhat ve afiyette! Bir yanında hükümet ve onun kendine yakın kadrolar aracılığıyla ele geçirmiş olduğu kurumlar, öteki tarafta TSK, yüksek yargı ve bunların siyaset alanındaki silik kopyası CHP (ve bu kampla hassas ve karmaşık bir ittifak içinde yürümekte olan MHP) hâlâ boğuşuyorlar.

Hükümet Kürt sorununda ortaya attığı "açılım" politikalarına farklı kesimleri ortak etmek için düzenlediği Dolmabahçe toplantılarının Erdoğan'ın ifadesiyle finalini, 18 Temmuz günü kadın örgütleri ve çeşitli örgütlerin kadın temsilcileri ile bir araya gelerek yaptı. Daha öncekiler gibi bu toplantının da, Kürt mücadelesini ehlileştirerek Kürt hareketini ortadan kaldırmaya yönelik politikalara destek amacını taşıdığı, toplantının Tayyip Erdoğan'ın konuşmasını yaptığı basına açık bölümünde bile ortaya çıktı. Geri kalan bölüme ilişkin basına yansıyanlar ve toplantıya katılanların sonrasında yaptığı değerlendirmeler de hem hükümetin "açılım" konusundaki ikiyüzlülüğünün daha da pervasız ifadelerinin dile getirilmesi hem de kadın hareketinin bir bölümünün hükümetten beklentilerinin ve yönelişinin tespiti açısından önemli. Bu önem dolayısıyla, aradan bir süre geçmiş olmasına rağmen konuyu gündemde tutmanın yararlı olduğuna inanıyoruz.