Kapitalizm insanlığa ne yapıyor?

İşçi Mücadelesi
neyi hedefliyor?

Kapitalizm, Sabancı'ların, Koç'ların, en büyüğünden en küçüğüne bütün kapitalistlerin, üretim araçlarının özel mülkiyeti temelinde işçileri ve emekçileri sömürerek bütün ekonomik gücü, politik iktidarı, ideolojik hakimiyeti elinde topladığı sınıflı bir toplumdur.

İşçi Mücadelesi, Sabancı'ların, Koç'ların, ve bütün kapitalistlerin işçilerinin, öteki işçi ve emekçilerle el ele, üretim araçlarının toplumsal mülkiyeti temelinde, toplumu ilgilendiren bütün kararları hep birlikte vereceği sınıfsız bir toplum olan sosyalizmi hedefliyor.

Türkiye'de ve bütün kapitalist ülkelerde devlet, TÜSİAD'cılardan taşeron sermayesine ve "Anadolu kaplanları"na kadar bütün burjuvazinin işçi sınıfı ve emekçiler üzerindeki tahakkümünü sürdüren bir araçtır.

İşçi Mücadelesi, işçi sınıfının ve bütün ezilenlerin, bir sürekli devrim süreci içinde, proletarya iktidarını kurmasını, yani işçi sınıfının politika ve ekonomi alanında yönetici sınıf olarak örgütlenmesini hedefliyor.

Kapitalizm "serbest piyasa" yoluyla işçileri birbirleriyle rekabet içine düşürür, özel mülkiyet temelinde sömürür, ekonomiyi holdinglerin ve emperyalist tekellerin cenneti haline getirir.

İşçi Mücadelesi, büyük üretim ve ticaret birimlerinin ve finans kuruluşlarının kolektif mülkiyeti temelinde, işçilerin ve emekçilerin demokratik bir biçimde katılacakları ve giderek daha etkin bir yönetici rol oynayacakları merkezi planlama sayesinde, kar için değil ihtiyaç için çalışan bir ekonominin kurulmasını hedefliyor.

Kapitalizmin en yüksek aşaması olan emperyalizm, "küreselleşme çağı" olarak anılan günümüzde de, Ford'ların, Mercedes'lerin, Toyota'lann, Citibank'ların ve borsa şirketlerinin bütün dünyanın emekçileri üzerinde kurduğu sömürü ve tahakküm sistemidir.

İşçi Mücadelesi, Dünya devrimi aracılığıyla emperyalizmi yıkarak sosyalizmin inşasını hedefliyor.

Türkiye'nin hakim sınıfları, halkın yoksulluktan, baskıdan, devletin emekçiye karşı hoyratlığından haklı şikayetini sömürerek, Avrupa Birliği'ni bir bolluk, demokrasi, halka saygı cenneti gibi sunuyor ve kurtuluş yolu olarak gösteriyor.

İşçi Mücadelesi, AB'nin, Amerika ve Japonya karşısında daha güçlü olmak isteyen Avrupa tekelci sermayesinin emperyalist bir birleşmesi olduğu gerçeğinden hareketle "AB'ye Hayır!" diyor, emperyalist AB'nin yıkılmasıyla yerine bir Avrupa Sosyalist Devletler Federasyonu'nun kurulması yolundaki çabaları destekliyor.

Emperyalizm yeryüzünde yaşayan ulusları ezen ve ezilen uluslar olarak bölüyor ve karşı karşıya getiriyor. Emperyalizm günümüzde kendi hakimiyet sistemi açısından pürüz oluşturan ülkeleri, Irak'ta, Yugoslavya'da, Afganistan'da ve başka ülkelerde olduğu gibi, savaşlarla yola getirmeye çalışıyor.

İşçi Mücadelesi, ezilen ulusların ve ülkelerin yanında, ezilen halkların ülkelerinin emperyalizme karşı savunulmasını ve halkların ortak mücadelesiyle emperyalizmin yenilgiye uğratılmasını hedefliyor.

Kapitalizm, özellikle emperyalizm çağında, farklı ülkelerin burjuvazilerinin çıkar çatışmalarının sonucunda savaşlara yol açar.

İşçi Mücadelesi, insanlık için büyük bir felaket olan savaşlara ancak sınıfsız topluma ulaşılmasıyla son verilebileceğini savunuyor.

Kapitalizm emperyalizme tabi ülkelerde de ezen uluslar ve ezilen uluslar yaratır.

İşçi Mücadelesi, bütün ulusların ve dillerin eşitliğini, ulusların kendi kaderini tayin hakkını ve halkların kardeşliğini savunuyor.

Kapitalizm, daha önceki sınıflı toplumlarda olduğu gibi, ev kadınının da, çalışan kadının da salt kadın olmaktan dolayı ezilmesine yol açıyor, bunu burjuvazinin çıkarları lehine kullanıyor.

İşçi Mücadelesi, kadınların kurtuluşu için verilen mücadeleyi destekliyor, sosyalist ekonominin cinsler arasında eşitsizliğin ve bunun temelinde yatan cinsiyete dayalı toplumsal işbölümünün ortadan kaldırılmasına uygun biçimde örgütlenmesini hedefliyor.

Kapitalizm, sadece insanı değil, doğayı ve öteki canlı türlerini de yıkım tehdidiyle karşı karşıya bırakıyor.

İşçi Mücadelesi, doğayı insanların ve öteki canlı türlerinin ortak evi haline getirecek bir sosyalizmi hedefliyor.

Kapitalist toplum, gençleri devletin gücünün, geleneğin, gerici ideolojilerin ve geleceksizliğin baskısıyla eziyor. Öğrencileri baskıcı bir eğitim aracılığıyla uysallaştırmaya ve kişiliksizleştirmeye çalışıyor. Emekçi gençleri ise hem emekçi, hem genç olarak, iki kez eziyor.

İşçi Mücadelesi, başta işçi ve emekçi gençler olmak üzere bütün gençlerin parasız, eşitlikçi, dünyevi, bilimsel ve demokratik bir eğitim alma hakkını savunuyor ve Özgür Emekçiler Üniversitesi'nin kurulmasını hedefliyor.

Kapitalist toplum, işçileri yalnızlaştırarak, ideolojik hakimiyet altına alarak ve sürekli yoksullaşma tehdidi altında tutarak örgütsüzleştirir. Farklı burjuva partileri aracılığıyla sisteme destek vermelerini sağlar. Faşizm, askeri diktatörlük ya da burjuva demokrasisi, bütün bunlar burjuvazinin değişik tahakküm biçimleridir.

İşçi Mücadelesi, işçi sınıfının, sendikalarda örgütlenmesini, sendika bürokrasisini alaşağı etmesini, gerçek kurtuluşu olan sosyalizme ulaşmak için Leninist ilkelere göre örgütlenen bir devrimci işçi partisini kurmasını hedefliyor.

Reformistler ve sola sızmış milliyetçiler hep "ülkenin çıkarları" adı altında, patronlar ile işçilerin çıkarlarının uyuşabileceği hayali yayarak her ülkede kapitalizmin devamına destek olurlar.

İşçi Mücadelesi, kapitalizmin üretici güçlere uluslararası bir nitelik kazandırmış olduğu bu çağda, sosyalizm için tek ulusun işçi sınıfının çabasının yeterli olmadığı bilinciyle, sosyalist devrimin dünya partisinin, yani bir işçi Enternasyonalinin kitlesel düzeyde kuruluşunu hedefliyor. Bu Enternasyonal, programını ve ilhamını, I., II. ve III. Enternasyonallerin devrimci döneminden ve IV. Enternasyonal geleneğinden alacaktır.

20. yüzyılda sosyalizm 1917 Ekim devrimiyle büyük bir atılım yaptı, ama genç işçi devletini ele geçiren bürokrasi kendi öz maddi çıkarları temelinde, hem işçi ve köylüleri sultası altına aldı, hem de "Tek Ülkede Sosyalizm" gerici ütopyası doğrultusunda dünya devriminin gelişmesine engel olarak sosyalizmin bu ilk deneyinin yıkılmasına yol açtı. Bugün varolan son işçi devletleri de kapitalizme dönüşün sınırlarında dolaşıyor.

İşçi Mücadelesi, sınıfsız topluma doğru yürüyüşün ancak dünya devriminin desteklenmesi ve işçi konseyleri sistemiyle gerçekleşebileceği bilinciyle, geçmiş bürokratik tahakkümü mahkum ediyor. Marksizmin sosyalizm konusundaki temellerine dönülmesini savunuyor. Ancak Çin ya da Küba gibi bugün varolan işçi devletlerini, bürokrasiye rağmen, kapitalizme geri dönüşe ve emperyalizme karşı savunuyor ve işçilerin iktidar mücadelesini destekliyor.

Kapitalizm insanlığı yeniden barbarlığa doğru sürüklüyor, hatta yok oluş tehdidi ile karşı karşıya bırakıyor.

İşçi Mücadelesi, kapitalist ve emperyalist barbarlığa karşı, emeği, barışı ve özgürlüğü savunuyor, sosyalizmi hedefliyor.