Anasayfa » İşçi Mücadelesi sayı 18 - İçindekiler

Mersin Serbest Bölge grevi

İşçilerin birliği bir ders daha verdi!

Doğanay Saygılı

Mersin Serbest Bölgesi’nde, yaklaşık iki bine yakın tekstil işçisi, bir hafta süren grev başlattılar. Örgütsüzlerdi. Ne sendikaları, ne de onlara sahip çıkabilecek partileri vardı. İstekleri, ücretlerine zam yapılması değildi. Yalnızca kendilerine verilen sözlerin (sigortalı olmak, mesailerin ödenmesi, maaşlarının zamanında ödenmesi) tutulmasını istiyorlardı. Ama işverenler, ne verdikleri sözü tutmaya ne de baldırı çıplak gördüğü işçilerin dertlerini dinlemeye niyetlilerdi; yedek işgücünün bol olduğunu biliyorlardı.

Yapılan bu eylemin en çarpıcı yanı, ayrı işyerlerinde çalışan binlerce işçinin örgütsüz olarak bir araya gelip eylem koyabilmesi. Niceliğin arttıkça niteliğin değişeceğinin somut kanıtıdır bu eylem. Ders alınmalıdır.

* * *

İşçilerden birisi, “kimse bize destek vermiyor” diye sitem ediyordu. Siteminde haklıydı. Yerel ve ulusal medyada bir iki haber vardı sadece. Ünlü mankenlerden birisi sevgili değiştirse, televizyon kanalları, gazete sayfaları boy boy haber yapıyor, ama en kötü şartlarda çalıştırılan insanların, insan olma savaşı göz ardı ediliyor.

“Nasıl başladı?” diye sordum kendisine. “Artık buramıza geldi” diyerek alnını gösterdi. İşverenin, “para kazanamıyoruz, mesai falan isterseniz işyerini kapatmak zorunda kalacağız” gibi sözlerine kanan işçiler, sabahın erken saatlerinden gece yarılarına kadar çalışmaya, kötü beslenmeye, mesai ödenmemesine, maaşların bir ay, bazen iki ay gecikmeli ödenmesine katlanmışlar. “Bu arada bir şey dikkatimizi çekti, işveren sürekli yeni işyerleri açmaya, altında son model pahalı arabalarla dolaşmaya başladı” diye devam etti sözlerine. “Geçenlerde hiç sebep göstermeden seksen arkadaşımızın işlerine son verilince, hep birlikte olayı protesto etmeye başladık.”

Ancak örgütsüz ve dağınık olmaları, işçileri, işveren karşısında dirençsiz bıraktı. Grev sonunda, işverenlerin sözlü olarak verdiği bazı güvencelere inanan, inanmaktan başka çaresi kalmayan işçiler, yedi gün sonra direnişlerine son vermek zorunda kaldı.

Geriye, greve katıldıkları için işinden atılan 500 işçi, işçi sınıfı adına hareket ettiklerini söyleyen sendikaların, partilerin, derneklerin basiretsizliği, samimiyetsizliği kaldı.